توابع در پایتون
تعریف توابع Python Functions :
توابع در پایتون یک قطعه کد سازمان دهی شده است که می توان آن را بارها فراخانی کرده و مورد استفاده قرار داد و به منظور اجرای یک عملیات خاص بکار می رود.
تابع Modularity (قابلیت تفکیک مولفه های سیستم و ادغام مجدد آنها) که در واقع، معماری نرم افزار را به کامپوننت هایی تقسیم می کند که پیاده سازی و نگهداشت آن را آسان می سازد و قابلیت استفاده مجدد آن را بالا می برد.
همانطور که می دانید، پایتون توابع درون ساخته متعددی همچون print ارائه می دهد، با این حال کاربر می تواند توابع خود را تعریف کند که به آن user-defined یا توابع کاربر می گویند.
قبل از ادامه مقاله شما را دعوت به مشاهده چندین نمونه فیلم از دوره های مختلف آموزش پایتون می نماییم.
شما می توانید برای اطلاع بیشتر از دوره های آموزش داده شده و همچنین تهیه پکیج های آموزشی به قسمت فروشگاه سایت مراجعه بفرمایید.
تعریف قوانین تابع:
می توانید توابعی تعریف کنید که عملیات دلخواه را انجام دهد. برای تعریف توابع، کاربر بایستی از قوانین زیر پیروی کند:
- قطعه کد تابع باید با کلید واژه def آغاز شود. به دنبال آن اسم تابع و پرانتز درج می شود( () ).
- پارامترهای ورودی یا آرگومان ها باید داخل پرانتز قرار گیرند.
- اولین دستور تابع می تواند یک دستور اختیاری باشد function_docstring.
- قطعه کد داخل ساختمان یا بدنه تابع با دو نقطه آغاز می شود، سپس دستوراتی که زیر آن قرار می گیرند، همگی داخل قرار می گیرند.
- دستور return اجرا تابع را متوقف کرده و نتیجه را برمی گرداند (جمع بندی یک سری عملیات و یا کارهایی را نمایش می دهد) و در صورت نیاز یک عبارت را به فراخواننده پاس می دهد.
- دستور return none نیز هیچ مقداری را به عنوان خروجی برنمی گرداند.
فراخوانی تابع:
با تعریف توابع در پایتون، فقط یک اسم به آن تخصیص می یابد. سپس پارامترهای آن مشخص شده و ساختمان کد ایجاد می شود. پس از اینکه ساختمان تابع ایجاد می شود، می توانید آن را از تابع دیگر صدا بزنید یا آن را مستقیم از پنجره prompt در پایتون فراخوانی کنید.
ارسال پارامتر با reference در برابر ارسال با مقدار: تمامی پارامتر ها (آرگومان ها) در زبان پایتون با reference پاس داده می شوند. این به این معنی است که اگر آنچه یک پارامتر به آن اشاره دارد را در تابع تغییر دهید، تغییر در تابع فراخوانده نیز منعکس می شود.
در اینجا reference به شی ارسالی حفظ شده و مقادیر جدید را به همان شی الصاق می کنیم.
انواع آرگومان های تابع:
آرگومان های الزامی: آرگومان های الزامی، آرگومان هایی هستند که به ترتیب (تعریف شده) به تابع مورد نظر پاس داده می شوند. در اینجا، تعداد آرگومان هایی که در فراخوانی تابع مشخص می شود باید با تعریف تابع منطبق باشد.
آرگومان های keyword: آرگومان های keyword در فراخوانی تابع مورد استفاده قرار می گیرد. هنگامی که از آرگومان های keyword در فراخوانی تابع استفاده می کنید، فراخواننده، آرگومان ها را به وسیله اسم آن (پارامتر) شناسایی می کند. این کار به شما اجازه می دهد ترتیب آرگومان ها را تغییر دهید، زیرا که مفسر پایتون قادر است با استفاده از کلیدواژه ارائه شده، مقادیر را با پارامترهای Match، وصل کند.
آرگومان های پیش فرض: آرگومان های پیش فرض، آرگومان هایی هستند که در صورت مشخص نکردن مقداری، در فراخانی تابع برای آن، به صورت خودکار مقدار پیش فرض می پذیرد.
آرگومان های با طول متغیر: گاهی لازم است یک تابع را با آرگومان های بیشتری نسبت به آنچه در زمان تعریف تابع مشخص کردید، پردازش و فراخوانی کنید. این دست از آرگومان ها در اصطلاح آرگومان های با طول متغیر یا variable length گفته می شود که بر خلاف آرگومان های الزامی و پیش فرض، در تعریف تابع ذکر نمی شوند.
امیدواریم مقاله توابع در پایتون برای شما مفید بوده باشد ، همچنین شما میتوانید از سایر مقالات در سایت www.catiadesign.ir دیدن بفرمایید.